باب هفتم در احوال وزرا و طرفى از طرف و حكايات ايشان قال اللّه تعالى حاكيا عن موسى عليه [ السلم ] : « اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي ، هارُونَ أَخِي ، اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي ، وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي » « 1 » . و قال النبى صلى اللّه عليه و سلم : « اذا اراد اللّه بملك خيرا قيض له وزيرا صالحا ، ان نسى ذكره ، و ان عدل اعانه » . چون حقّ سبحانه و تعالى يكى از ملوك را به نظر عنايت ملحوظ فرمايد و بسعادت هردو جهانى محظوظ گرداند ، او را وزيرى صالح كرامت كند ، كه اگر دقيقه‌اى از دقايق عدل و احسان از لوح دل او برود ، او را با ياد دهد ، و اگر عزم اجمال حزم كند ، [ 70 پ ] حسن معاونت دريغ ندارد . و لفظ « 2 » « وزير » يا از « وزر » مشتق است ، و آن « پناه‌جاى » باشد . قال اللّه تعالى : « كَلَّا لا وَزَرَ » « 3 » . يا از « وزر » و آن « ثقل » باشد . يعنى ملوك در معضلات امور برأى و رويّت وزرا پناه طلبند ، تا وزرا اعبا و اثقال اشغال از دوش دل ملوك تحمّل نمايند . چه قواعد مملكت بحسن تقرير وزرا ممهّد است و فوايد دولت بيمن تدبيرشان منضّد ، و كلك بىقرار گوهربار وزير نايب تيغ مريخ آثار ملك تواند بود كه « الوزير عون الامير ، و شريكه فى التدبير » . و چون درگاه « 4 » وزير مفزع اصحاب استنجاد ، و باب او مقرع اصحاب استرفاد است و سفير و واسطه ميان ملك و خلق اوست ، بايد كه مالك ازمّت تمامت

--> ( 1 ) - قرآن 20 : 31 . ( 2 ) - تج 96 ، طق 137 . ( 3 ) - قرآن 75 : 11 . ( 4 ) - تج 96 ، طق 136 .